مىدادند ؛ ولى امام ( ع ) در جواب مىفرمايد : برادر ! اگر گرسنه اى ، منزل ما آمادگى براى پذيرايى دارد ، اگر برهنه اى تو را بپوشانيم ، اگر گرفتارى ، گرفتارى شما را بر طرف كنيم . بر اثر يك حلم ، يك برد بارى و يك اخلاق ، آن مرد فحاش چنين مىگويد : « من وقتى وارد مدينه شدم ، شما مبغوض‌ترين افراد پيش من بوديد ، اما الآن محبوب‌ترين فرد نزد من ، شما هستيد » . « 1 »

--> ( 1 ) . مِنْ حِلْمِهِ ( الْحَسَنَ بْنَ عَلِىٍّ ( ع ) ) مَا رَوَى الْمُبَرَّدُ وَ ابْنُ عَائِشَهءَ أَنَّ شَامِيّاً رَآهُ رَاكِباً فَجَعَلَ يَلْعَنُهُ وَ الْحَسَنُ لَا يَرُدُّ فَلَمَّا فَرَغَ أَقْبَلَ الْحَسَنُ ( ع ) فَسَلَّمَ عَلَيْهِ وَ ضَحِكَ فَقَالَ : أَيُّهَا الشَّيْخُ أَظُنُّكَ غَرِيباً وَ لَعَلَّكَ شَبَّهْتَ فَلَوِ اسْتَعْتَبْتَنَا أَعْتَبْنَاكَ وَ لَوْ سَأَلْتَنَا أَعْطَيْنَاكَ وَ لَوِ اسْتَرْشَدْتَنَا أَرْشَدْنَاكَ وَ لَوِ اسْتَحْمَلْتَنَا أَحْمَلْنَاكَ وَ إِنْ كُنْتَ جَائِعاً أَشْبَعْنَاكَ وَ إِنْ كُنْتَ عُرْيَاناً كَسَوْنَاكَ وَ إِنْ كُنْتَ مُحْتَاجاً أَغْنَيْنَاكَ وَ إِنْ كُنْتَ طَرِيداً آوَيْنَاكَ وَ إِنْ كَانَ لَكَ حَاجَهءٌ قَضَيْنَاهَا لَكَ فَلَوْ حَرَّكْتَ رَحْلَكَ إِلَيْنَا وَ كُنْتَ ضَيْفَنَا إِلَى وَقْتِ ارْتِحَالِكَ كَانَ أَعْوَدَ عَلَيْكَ لِأَنَّ لَنَا مَوْضِعاً رَحْباً وَ جَاهاً عَرِيضاً وَ مَالًا كَثِيراً فَلَمَّا سَمِعَ الرَّجُلُ كَلَامَهُ بَكَى ثُمَّ قَالَ : أَشْهَدُ أَنَّكَ خَلِيفَهءُ اللَّهِ فِى أَرْضِهِ اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ وَ كُنْتَ أَنْتَ وَ أَبُوكَ أَبْغَضَ خَلْقِ اللَّهِ إِلَى وَ الْآنَ أَنْتَ أَحَبُّ خَلْقِ اللَّهِ إِلَى وَ حَوَّلَ رَحْلَهُ إِلَيْهِ وَ كَانَ ضَيْفَهُ إِلَى أَنِ ارْتَحَلَ وَ صَارَ مُعْتَقِداً لِمَحَبَّتِهِم . ( بحار الأنوار ، ج 43 ، باب 16 ، ص 344 ) ابن عائشه و مبرّد روايت كرده‌اند كه مردى از اهل شام با امام حسن ( ع ) كه سواره بود روبرو شد ، آن شخص به نفرين امام حسن ( ع ) پرداخت ؛ ولى آن بزرگوار جواب وى را نمىداد . هنگامى كه آن مرد ساكت شد امام حسن ( ع ) به وى سلام كرد و خنديد و به او فرمود : گمان مىكنم غريب باشى ، شايد امر بر تو مشتبه شده باشد ، اگر از ما رضايت بخواهى رضايت مىدهيم . اگر چيزى بخواهى به تو عطا خواهيم كرد ، اگر از ما راهنمايى بخواهى تو را هدايت مىكنيم ، اگر حاجتى داشته باشى روا مىكنيم ، اگر گرسنه باشى تو را غذا مىدهيم ، اگر برهنه باشى لباس به تو مىپوشانيم ، اگر محتاج باشى تو را بىنياز خواهيم كرد ، اگر رانده شده باشى تو را پناه مىدهيم ، چنانچه احتياجى داشته باشى به داد تو مىرسيم ، اگر وسايل مسافرت خود را بياورى و مهمان ما باشى تا موقعى كه بخواهى به شهر خود بازگردى براى تو بهتر است ؛ زيرا ما مهمانخانه‌اى داريم ، مقامى وسيع داريم ، ثروت فراوانى داريم . موقعى كه آن مرد شامى اين سخنان را از امام حسن ( ع ) شنيد گريان شد و گفت : شهادت مىدهم كه تو در روى زمين خليفهء خدايى ، خداوند بهتر مىداند كه مقام رسالت را كجا قرار دهد ، تو و پدرت نزد من دشمن‌ترين خلق خداوند بوديد ؛ ولى اكنون تو نزد من محبوب‌ترين خلق خدايى . آنگاه اثاثيهء خود را برداشت و نزد امام حسن ( ع ) برد و مهمان آن بزرگوار بود تا وقتى كه حركت كرد و رفت و دوستى اين خاندان را از اعتقادات خويشتن قرار داد .